Âlemlere rahmet olarak gönderilen Peygamber Efendimiz’in kutlu hanesi olan Ehl-i Beyt’e/Seyyidlere muhabbet; sadece bir fazilet değil,imanın kemalindendir. Kur’an ve Sünnet, bu sevgiyi bir kulluk vecibesi olarak önümüze koymaktadır.
Ehl-i Beyt /Seyyidler Kimdir?
Ehl-i Beyt;/Seyyidler âlemlere rahmet olarak gönderilen Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellemin mübarek hanesi ve pâk soyudur. Onlara karşı beslenen sevgi, kalplerdeki takvanın ve Allah’a yakınlığın en büyük alametlerindendir.
Yüce Rabbimiz Kur’ân-ı Kerîm’de şöyle buyurur:
“De ki: Ben sizden, tebliğime karşılık akrabalık sevgisinden başka bir ücret istemiyorum.” (Şûrâ, 42/23)
Müfessirlerin ittifakıyla bu ayette geçen “akrabalık sevgisi”, Resûlullah’ın yakınları yani Ehl-i Beyt’ine olan muhabbettir. Bu sevgi imanın bir gereğidir; onu inkâr ve onlara buğzetmek ise kalpte nifak alameti sayılmıştır.
”İki Emanet” Hadisi
Resûlullah Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur:
“Size iki emanet bırakıyorum. Onlara sarıldığınız müddetçe asla dalalete düşmezsiniz: Allah’ın kitabı ve Ehl-i Beytim.” (Tirmizî, Menâkıb, 31; Müslim, Fedâilü’s-Sahâbe, 36)
Bu hadis-i şerif; Ehl-i Beyt’in Kur’an-ı Kerîm gibi bir hidayet rehberi olduğunu, onlara sarılmanın ve yollarını takip etmenin sapkınlıktan kurtuluş vesilesi olduğunu apaçık göstermektedir.
Üzmek Haramdır, Sevmek Farzdır
Ehl-i Beyt’e karşı kalpte kin beslemek, onları üzmek ve onlara zulmetmek; sadece bir kul hakkı ihlali değildir. Aynı zamanda Resûlullah’ın aziz hatırasına hıyanet ve O’na karşı büyük bir saygısızlık etmektir.
Nitekim Peygamber Efendimiz şöyle buyurmuştur:
“Fâtıma benden bir parçadır. Onu üzen beni üzmüştür.” (Buhârî, Fedâilü’s-Sahâbe, 12)
Fâtıma Annemizi üzmek, doğrudan Resûlullah’ı üzmek demektir. Hz. Ali Efendimiz’i incitmek, Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin’e dil uzatmak; Allah Resûlü’nü mahzun etmek ve O’nun risaletine hürmetsizlik etmektir.
Efendimiz torunları hakkında da şöyle buyurmuştur:
“Hasan ve Hüseyin cennet gençlerinin efendileridir.” (Tirmizî, Menâkıb, 31)
Onlara hürmetsizlik etmek, hem dünyada kalp huzurunun yitirilmesine hem de ahirette Resûlullah’ın şefaatinden mahrum kalmaya sebep olur.
Sonuç: Vefa Borcu
Tarih şahittir ki; Ehl-i Beyt düşmanlığıyla kalbini karartanlar hüsran ve zilletle anılmış, onları canından aziz bilip sevenler ise asırlardır dualarla, rahmetle ve hürmetle yâd edilmiştir.
O hâlde Ehl-i Beyt’e sevgi beslemek sadece sıradan bir gönül meselesi değil, ilahi bir kulluk vecibesidir. Onların sevgisiyle kalplerimiz nurlanır, dualarımız kabul bulur ve ahiretimiz mamur olur.
Onları sevmek farzdır; üzmek ve incitmek ise haramdır.
Bizler, Ehl-i Beyt’in hatasını aramak için değil, onların yüksek hatırını gözetmek için yaşamalıyız. Zira onları incitmek, Peygamberimiz’i incitmek demektir.
Resûlullah (s.a.v.) buyurmuştur:
“Bir kimse Ehl-i Beytimi severse, Allah o sevgiyi kıyamete kadar onun kalbinde nur kılsın.” (Taberânî, el-Mu’cemü’l-Kebîr)
